नख

पुन्हा शोधावी का तिला ?
किती सहज उकरायची गाडलेले कबुलीजबाब
फुल्या शिवलेले डोळे
फुल्या शिवलेले ओठ
कधी हसत कधी रडत
विचारायची नुसत्या खुणांनी
'कशी दिसते ह्या नवीन टाक्यांत?'

लांबसडक बोटे, न्याहाळायची ती
कधी शापा सारखी कधी श्वापदा सारखी
बिलगायची अशी की नक्षत्र भारले आभाळ व्हायचे शरीर
आणि कधी हिंस्रतेने करायची शिकार
धारदार, रासवटतेने झालेला छिन्नविछिन्न देह
शिवत बसायची तासंतास
तिने पाळलेली बेवारशी विरह-गाणी
पाहायचो घुटमळताना तिच्या आसपास...

पुन्हा शोधावी का तिला ?
मला भेटून ती निराश झाली तर?
मन धजत नाही, हे रिकामेपण झाकता येत नाही
तिने दिलेल्या जखमा पुन्हा पुन्हा गोंजारताना
दीनवाणा झालेला मी
कुठल्याशा कर्तबगारीने लावेन का कधी
मागे राहिलेले तिचे तीक्ष्ण नख
माझ्याच हुंदका संपलेल्या गळ्याला?

वारूळ

पावलांचे  मुंगळे निघाले

त्या वारुळातील योगी मंत्रामागून मंत्र उसवत राहील

तर नागवे होणाऱ्या शरीराची कुठली असेल पोळणारी जात?

मांडी घालून म्हणता येतात सहिष्णू शब्दरचना

त्याच वेळी निराकार जनावर वेटोळे (? ) घालून 

रचत असते जहरोत्तम द्वंद्वगीत...

सहज मनाच्या गाभाऱ्यातील समईची जखम

रुंदावायला लागली की

एखादी पालखी हमखास येते

भोयांच्या खांद्यावरून अनेक समाप्तीच्या कथा पायउतार होतात

पाठ वळवून, ती धून ऐकण्यासाठी 

देवळे मिटून घेतात शयनगृहाचे दरवाजे

असहायपणे हेलकावे घेत राहते बाहेर कडी

एक... दोन... तीन

अस्वस्थ कोपऱ्यातील एखादे पिवळे वय

स्वतःची कुरवाळू लागते..

ती भूक नागडी नसते...

सर्व विझायला लागले की वाटांवर कुलुपे कशी लागतात?

रांगेतले सर्वजण एकाच खिडकीकडे पायांना मिठी घालून सरपटत राहतात...

एक एक अवयव खाटीक वेगळा करतो 

वाहणार स्राव आढेवेढे घेत नाही..

पाणलोटात जिवाच्या आकांताने मदत मागणाऱ्या कुणाची एक डॉक्युमेंट्री...

रीळ गुंडाळले जाते...

जाणिवा देखील

ह्या साऱ्यांच्या मागे एक वेडसर दिवा

तटस्थपणे

फडफडत असतो....

हे कसे? ते कसे? विचारू नकोस

हे कसे? ते कसे? विचारू नकोस

जे बोलले जात नाही त्या ठिकाणी

एखादे वारूळ आहे...

समज  अपसमजाच्या कवड्या घेऊन खेळलेले हे डाव

पोहताना, नदीचे विशाल पात्र चिरायची जिद्द घेऊन हात चालवत नव्हतो.

मासे जगतात तसा जगायचा प्रयत्नही नव्हता...

केवळ कसल्याशा फाटकेपणाला

आकांताने टाके घालत होतो.

शब्दावर वजन देऊन बसलो आहे.

तू येतेस तेव्हा फडफड होते

मग तू पंख देतेस नेहमीच

हे वजन त्यांच्या मानेवर जाड झालेलं आभाळ आहे

एकमेकापासून काहीतरी चोरताना

आपण एकमेकात रुतत गेलो की रुजत?

ही फुले वितळून गेली आहेत...

दिवस पिळून काळा रस सगळी कडे उतरला आहे...

चित्रावती नंतर हातांना कालवण्यासाठी 

तू शरीर वाढवून, सजवून ठेवले आहेस.

मचामचा जेवणाऱ्या अनेक क्षणांची पंगत कर्कशं आहे.

माझ्या गावात समुद्र नाही.

तुला सामावून उसळण्या इतकी माझी खोली नाही.

ह्या कागदावर उन्हाळ्यातील वाळवणासारखी

पसरवून ठेवली आहेत अटीतटीची सारी द्वंद्वे

खोली आवरतेस तसे एकदा माझे सारे रकाने स्वतःपुढे धर

तुझा स्पर्श झालेले सारे शुभ्र होते...

ओझे होते कसे म्हणू?

तुझी काळी सावली विणायची खूप इच्छा आहे..

हे कसे? ते कसे? विचारू नकोस!

प्रार्थना

प्रार्थनेचे हात जुने होत नाहीत, विटत नाहीत, विरत नाहीत
धोकादायक वस्तूंची विल्हेवाट कशी लावतात?
चंद्र उगवलेल्या रात्रीत मल्हार ऐकताना
पाऊस बनून कोसळावेसे वाटते आहे
माझी म्हणावी अशी जमीन उरलेली नाही
माझे म्हणावे असे आकाश उरलेले नाही
वीजा, ढग, सोसाट्याचा वारा ह्यांचा वरखर्च...
रकाने मारलेल्या मन-देहाला झंकारणे झेपणार की नाही?

रात्र उलटताना पुन्हा पुन्हा त्याच दिवसापाशी सोडते
उजेडाची भुक, उजेडाची तहान
घनघोर पसरलेले उजेडाचे रान
उजेडाची श्वापदे त्यांचे स्वप्न-भक्षी दात
उजेडाची भिती मागते माझे प्रार्थनेचे हात...
दिसू लागतो राक्षस श्रद्धेमागे मेलेला
ऐकु येतो शोक मला प्रार्थनेने गाडलेला...
अशावेळेस हात जोडू?
कुणासमोर जोडू?
कसे जोडू ?
का जोडू?

ह्या चंद्र उगवलेल्या रात्रीत
मल्हार ऐकताना वाटते आहे पाऊस व्हावे
माझ्या ह्या प्रार्थनेला पुन्हा कोणावर कोसळण्याआधीच
काही ओलाव्याचे आयाम मिळावे?

जातकुळी

काही वर्षापूर्वी बार्न्सच्या पुस्तकभांडारात
आवडतीच्या सिंगलशॉट मोका सकट मी.
दिशाहीनतेचे डर्टी हॅरी फोर्टी फोर मॅग्नम खेळवत...
आजूबाजूची टेबले एकटेपणाच्या गर्दीने व्यापलेली
तेव्हा भेटले होते पहिल्यांदा दहा तोंडाचे ते मूल
लॅगरांज बिंदूचा रोग झालेले...
लहानपणी आईने सांगितलेली धृवाची कथा...
अढळपदातला अध्याहृत बंदिवास...
डर्टि हॅरी रोखल्यावर आत्मभानाला सुटलेली घाण
ह्यांच्यात बुडवून घेतले होते सारे वेडेबागडे शब्द
दहा तोंडाच्या मुलाने रचलेल्या रचना
रोशोमान सावल्यांचा खेळ...
माझे हरवलेले डर्टी हॅरी, विभक्त झालेले एकटेपण
आणि फोस्टर केअर मध्ये असलेले ते मूल
माझा अढळपदाकडाचा बुर्ज्वा प्रवास
कालच्या पानावरून पुढे आता निर्धोक....

बाहुली

दिवा सरकव कोपऱ्यात
हा अगणित तहानलेला अंधार
घडी घातलेले पाय पोटाशी घेऊन
ह्या सर्वव्यापी काळ्या रात्रीत
ती निथळत उभी आहे
शब्दांनी न सांगता
इवले इवले हात तिच्यापुढे धरले
तिच्या हातात दहा दिशांच्या जत्रांतून आणलेल्या ह्या रंगीबेरंगी बाहुल्या
त्यांच्या डोळ्यात भाव शिवले आहेत
त्यांचे ओठ अजाण वेदनेच्या टाक्यांनी बहरले आहेत.

देहवीणा वाजविणारी बोटे
तुझ्याच पोतडीत सापडतील
तुला गाणे कधीच समजले नाही
'पाच तारांची' ओळख कधी सरली नाही
घर झडभर शिशिराचे पानपाचोळे बघत
खिडक्यांची दारे दर पावसात फुगतात
तसा ह्या दूर अनोळखी देशात... मी...
हे असंख्य तुकडे झालेले देहभान कसे सांधावे?
बाहुल्यानो शिकवाल का टाके कसे पेलावे?

खळखळून हसणारे अनेक चेहरे
त्यावरचे डोळे ख्रिस्ताच्या खिळ्यांची आठवण करून देतात
दोन्ही लुकलुकतात,
वेदनेच्या तळ्यावरील कवडशांसारखे
कापडी शरीरातील धडधडणारे हृदय
त्याच क्षणी गोळीबंद शीळ घालते
माझ्या दारासमोर उभा असलेला मॅपल
भगवा होताना क्षणभर स्तब्ध होतो
क्षणभरच...

गुंडाळशील ना व्यवस्थित हे काचेचे कोमलपण?
खळकन फुटले तर विषारी इजाही करेल...
डोळ्यात पाणी भरण्याचे दिवस आले की
हमखास एखादा कावळा समोरच्या फांदीवर येतो
बाहुली नटून-थटून चौकटीत येते
आणि घड्याळासारखा मी फिरत राहतो
पंख झडतात, बाहुलीचे रंग सुरुकुततात
चौकटी मात्र अधिकाधिक बळकट होतात
ठराविक ठिकाणी माझे गजर तसेच होत राहतात

निथळणारी तशीच तू का उभी आहेस?
ह्या थारोळ्यात माझीच उमटत आहेत
अज्ञात, भयावह प्रतिबिंबे
खालचे अटीतटीने सारवलेले हे अंगण
माझे परिटघडीचे बोलघेवडेपण
सारे तुझ्या तळव्याखाली लगदा होत आहे
तुझ्या डोळ्यात अजून एक बाहुली गवसल्याचे समाधान....
एकच शेवटची इच्छा आहे
सांगशील ? माझ्या डोळ्यांसाठी कुठले भाव निवडले आहेस?
ह्या ओठात कुठल्या कथेला टाके घालणार आहेस?

वावर

असे पुरुष,
पहिल्यांदा मेहेंदीने सजलेले हात आणतात तेव्हा
बराच काळ ठेवतात त्यांना सजवलेल्या मखरातून
असूयेने बघणाऱ्या नजरांचा काउंटर जितका जास्त
तितकी असते त्यांची अभिमानाची लिंग-कॉलर ताठ

असे पुरुष,
शिकवलेले असते त्यांना लहानपणापासून
पाहिलेले असते त्यांनी,
काका, मामा आणि बापाला सफाईदारपणे
आणलेले हात वापरताना...
साला ते चुकत नाहीत
शेंडीला गाठ मारून घोकतात सगळ्या ऋचा
घेतात कानमंत्र बापच्या मांडीवर

असे पुरुष,
निवडतात हात परंपरेने घडवलेले
लॉस्ट अत्मभान मेथड; परफेक्टेड ओव्हर सेंचुरीज
चकाचक घर, रुचकर स्वैपाक, मैथुनी शृंगार
साला सगळे चोख
रगड रगड रगडतात आणलेले हात
आणि नव्याचे नऊ दिवस संपल्यावर
उभे करतात दारामागच्या कोपऱ्यात
केरसुणीसारखे.

असे पुरुष,
कोरतात कोपर्‍या पर्यंतचे हात
मेल्यानंतर सतीच्या दगडावर
कधी एक, कधी दोन, कधी अधिक
जेव्हढे जास्त हात तेव्हढे जास्त कर्तबगार

काल विंचरताना आत्म्यातील अडगळ
जाणवला अशा पुरुषाचा वावर...
माझ्या व्यक्त होण्यात दिसतात अचानक कधी
त्याच्या अभद्र सावल्या...

मी कँसर रोखण्याचे उपाय वाचू लागतो...

निळा पक्षी

निळा पक्षी
मिटून बसला
पंख उराशी
झेप झोपली,
निळाईचे ओघळ उरले
चिकट थारोळ्यात ...
रुतू बहराचे
थर थरावर
उजेडातला अंधार
निळा पक्षी
जखम भोगतो
पाते सुखाचे जाड
शीळ सुजली
स्वप्ने सुजली
त्याचा सुजला साक्षात्कार

फिनिक्स

स्वप्न घेऊन आले पंख
डोळ्यात जखमेला पुन्हा निळे पान्हे
आभाळरोगाचा एखादा रोगी
कण्हतो वादळ

विराम दिला स्वतःनंतर
आता मालकीचे काही नाही
वाटा आल्या वाटा गेल्या
भेगेचा झणाणा

जळात शिरला नग्नपणे
लाटांवर आभाळ हालत राहिले ...
खोल खोल गर्भात कुणाच्या
त्याच्या परतीचे रस्ते
गुंता नुसता!

जरा सांगाल का?

दुःखांतील सृजनशील नागडेपणानंतर
सुखात गुंडाळलेली अनुभवशून्यता
भोगून पांगळे झालेल्यांनो
कुठल्या कुबड्या वापरता
जरा सांगाल का?
समाधी शिकवणारा कुणी
भेटला नाही ह्याची खंत नाही
समाधी म्हणून प्रत्येकाची
आत्महत्या पूजनीयही होत नाही
तुम्ही चालता आहात
तिरस्काराने थुंकावे तशी
आता माझीही पाउले त्याच रस्त्यावर
गुळगुळीतपणाची थोबाडीत खाऊन
कोडगे झालेले सारे शब्द कुठे डागू?
एखादा बामियान बुद्ध ठिकरला म्हणजे?
आत्मदिमाखाचे सांडपाणी संपलेल्यांनो
तुमचे हौद कुणापुढे धरता
जरा सांगाल का?

रुद्रायन

असा शब्द सहज भेटायला आल्यावर काय करायचे?
जाणुन घ्याय्चे त्याचे अंतरंग
त्याचे भाजलेपण
त्याचे अस्तित्व?

असे अर्थलागण न झालेले शब्द
जमवतोय मी... उल्कांचे अवशेष
पण वापरतोय परिचित हत्यार
यमक गमक मात्रा व्रुत्ते अलंकार
त्यांच्या जपणुकिसाठी

सतत काय मिळाले हे शोधणारे लोक
कित्येकदा येतात भावार्थ हुंगत
आणि नाकारून जातात ...
खुप चिरंतन असे काही
माझा नाइलाज आहे!

रुद्रायन हे निराकार आहे!
अशा रचनेचा अर्थ काय लावाल
बापड्यांनो?

माळ

सुन्न कोरडा माळरान वारा रणरण ऊन
अशा चित्रावर मी स्वतःला पहातो
ओला ब्रश कॅन्व्हासवर दाबावा तसा
सावल्या ओघळत रहातात विलक्षण वेगाने

पावला पावलागणीत हरवत जातो
उन्हात खोल स्वतःला खुपसत जातो
आतले दुखः गहीरे समुद्र
तहानलेल्या अगस्तिय झळा

रखरखित कोरडेपणाच्या धारधार ओल्या बाजू
मनातला ओला पाउस
मनातल्या तापलेल्या काचेवर
प्रत्येक थेंब .....

ब्रश पुन्हा देहात बुडवताना
जाणवतो भेगाळलेला रंग
टणक कोरडा पोपडे झलेला
आत बाहेर माळरान वारा रणरण उन
चित्र संपत नाही
चित्र अंधूक होत नाही
ह्या अखंड कोरडेपणात हे विचित्रसे
सावलीपण ते मात्र ओघळणॅ सोडत नाही.....

विस्फोटानंतर पुन्हा

संपताना माझ्या ज्योतीतले तेज
प्रखर अंधाराचे हे विश्व,
माझे असहाय डोळे,
ह्या खोल घुसणाऱ्या कट्यारी
माझा लाडावलेला जीवात्मा
त्याच्या गलेलठ्ठ सवयींसकट एकाकी

संपूनही संपले नाही(च) गाणे
वणवणताना अतर्क्य दिशांना रस्तेच रस्ते फुटत गेले
दोनपावले भोगताना उराचे दफ़्तर ओझे झाले?
जिव्हाळ्याचे टाके तटतटतात
कधी रंगठेच पाकळ्याचे फूल झालो
कोमेजण्यास समर्थ झालो?

झांज माझी,
टाळ माझी,
देवळात तुटलेल्या असंख्य देहासतारी
ही सारी निर्माल्ये ती ही माझी?
माझ्यातून वगळताना मला
ही उरतात काही अक्षरे
कुठल्या नदीत विसर्जित करशील?

नक्षत्राची ही झडप सोसण्याचे बळ आता उरलेले नाही
बळ नाही म्हणून झडप सुटत नाही
हुंकार विखरू नयेत म्हणून घातलेत ओठाना टाके
आणी शपथ घालताना किती सहज लावलेस
प्रार्थनेचे धारदार पाते माझ्या गळ्याला
माझी किंकाळी अजूनही अनाथ आहे...

या देहदुतानो
तुमच्या स्वागतासाठी मी सज्ज आहे
माझ्या देहावरील वेदनांचा गजमत्त ऋतू
तुमच्या चोचींचे मागतो आहे घाव
एका तत्त्वज्ञानाचे चुळबुळतायत पाय...

माझ्या आयामांचे विश्वदर्शन
भोवळीस माझ्या स्थिरता देत आहेत.
जळणे, मरणे, मैथुन
एकसाथ एकातेक फिरत आहेत.
ऐलोमा पैलोमा गणेश देवा
तुझा खेळ मांडला तीशीच्यादारी...
झिम पोरी झिम कपाळाचा झिम
झिम गेला फुटून...
(पुरुषाने असे मुळुमुळु रडु नये)
हे धगधगणारे आत्नगर्भ
त्याच्या खालचे वेदनेचे अथांग तळे
एक सत्यः उर्जेच्या गर्भात पाणी आणी पाण्याच्या गर्भात ऊर्जा
जगावे कसे?

संवाद विसंवाद माझ्या यातनांचे महानगर
कवडीमोलाने विकले जाते स्मितहास्य
हसणाराही ओला आणि रडणाराही ओला
हीच ह्या नगरातील डोळ्यांची आहे बाधा

अगम्य तसविरींची एक मैफिल जपताना
ह्या जीवनावर फराट्यासारखा ओतलेला मी
काही कुतूहलाने पाहतात, काही पुसू पाहतात
चांदण्या एकमेकीला म्हणे पाण्यात पाहतात?

ह्या एकात्म ठिकाणी
कसले सुख नाही
ह्याचे दु:ख करावे असे वाटतही नाही
दिवा लावताना हात थरथरतो
फुंकर घालताना ओठ
आत्म्याच्या विस्फोटानंतर
उरलेला मी,
(हे कसे शक्य आहे?)
पुन्हा रुजण्यासाठी (लपण्यासाठी ?) माती शोधू लागतो...

विचारपूस

विचारपूस करावी असे वाटत असेल तर माझी कहीच हरकत नाही
फक्त शब्दा शब्दामधील अगणित अंतर
पार करण्याइतकी ताकत माझ्यातरी नाही
असे म्हणतात ही अगणित अंतरे जोडणारी
व्यथेची भुयारे क्शणार्धात घेउन जातात
एका शब्दवेदने पासून दुस्र्या पर्यंत
आणि तुमच्या वेदनेची कोणतीही दंतकथासुधा मला माहीत नाही

तुझ्यासारखी माणसे

तुझ्यासारखी माणसे
त्यांच्या पंखावर निजत आकाश
बघत स्वप्न, घेत गुडघे पोटाशी

माझ्यासारखी माणसे
हात पसरतात पंखा सारखे
मांज्याला चोळतात काचा
जिंकू पाहतात आकाशाचा तुकडा

तुझ्या सारखी माणसे
फाटक्या दु:खाला
घालतात टाके, मायेने, उपजत तीक्ष्णतेने
उध्वस्थ मनात
वसवतात मैफिली आपल्या हिरव्या हाताने

माझ्यासारखी माणसे
आपुलकीच्या हातांची
कापतात बोटे नव्या कागदासारखी
बांधतात अभेद्य किल्ले
माहिती असतात प्रत्येकाच्या गळ्याची मापे

तुझ्यासारखी माणसे भेटल्यावर
माझ्यासारखी माणसे
पळत सुटतात जीवाच्या आकांताने
क्लॉस्ट्रोफोबिक होते तुझ्या आकाशात
मायेच्या तिक्ष्णतेत दिसते औषधी इंजेक्शन
आणि तुझ्या गळ्याचे माप घेण्याइतके बळ नसते
माझ्यासारख्या माणसांच्या मनगटात

बंद कवाडे

बंद कवाडे
काही मागण्यासाठी असतात?
लपवतात ती
आतला कोवळा जखम...
त्याचा पाझरणारा उजेड...
दादागिरी फक्त काळोख करत नाही
उजेडाची जरब भोगणाऱ्या
असंख्य डोळ्यांना
बर्फाची धाव घेताना
पाहिल्यावर पापण्या मिटतात
तसे असते कवाडांचे
अंधार विरघळवून टाकतो
रेघा भासांचे अस्तित्व...
आरशातील परावर्तित प्रतिमा...
ज्ञानाच्या गोधडीवरील
आत्मघोशाचे डाग...
कुठलीही शिवण न उसवता
नागडे करून जातो तो
आतला दुबळेपणा
स्वतःच्या नकळत स्वतः:साठीच
कसा पोलाद होतो
हे अंधारात वितळाल्या खेरीच
कवाडे मिटल्या खेरीच
कसे उमजणार?

Friday, February 23, 2007 - 12:27 am

दबा

हा रस्ता कुठे जातो?
माझ्या प्रश्न पासून दूर
हा मोहर झाडावरचा
हा बर्फ़ामधला लाल पक्षी
दोन रुळासारखे डोळे माझे
स्वप्न धावते सोडत धूर

हा रस्ता थांबतो जिथे
तिथे इमारत गगनचूंबी
खिडक्या भरून उजेड फेकत
दारा मागे दार लपवून
माझ्यासाठी दबा धरलेली

Friday, January 19, 2007 - 8:07 pm

माडी

तुझा गुरु दशमात आहे
तसा निर्बलीच पण
दशमात गुरु उत्तम असतो
तसे कुंभेचा म्हटल्यावर तो उच्चिचाच
तसे अष्टमेशाचे फारसे दोष त्याला लागत नाहीत...
पण संतती पासून सुख नाही तुला...
त्यातून षष्ठेश शुक्र तिथे...
माड्या चढता चढता पाय मोडल्या सारखेच हे!
गुरु दशमात आहे तुझ्या...
काळजी करू नको
फक्त जमलं तर गुरुजनांचा आदर राख...
त्याचे काय आहे तू मागच्या जन्मी एक वासरू मारले आहेस
(भृगु संहितेच्या पानावर )
तेव्हा एखादी गाय (सोन्याची) दान कर...
आणि येत राहा...
अजून बरेच ग्रह
बर्याच अंशात
बर्याच होर्यात
बर्याच योगात
विपरीत राज्योगात
अर्धा कालसर्पही
जरा सविस्तर बघतो
ये आता आज गर्दी आहे
दक्षिणा बाहेर दे मी स्वतः घेत नाही
काळजी करू नको गुरु दशमात आहे तुझ्या!

Tuesday, December 12, 2006 - 3:23 am

गरज

गंज चढत नाही म्हणून एकदा
हातावरती परीस घासून पाहिले...
पोलाद नसलेल्या आत्मभानात मनगट साक्षात्कारी नाचले...

लुबाडणारे तसे आश्रयास येणारे...
जिव्हांना त्यांच्या नालस्तीचाच लाळ केवळ
निर्लज्ज, गुंता झालेले, हात माझे उकलणे भोगण्यात समाधिस्त होते...

माणसावर ज्यांचे प्रेम होते सर्वांगाला त्यांच्या कत्तलीचा सुगंध होता...
मानेवर माझ्या अशा संताचा मोक्षदायी सुरा हवा होता.

Monday, December 04, 2006 - 7:09 pm

चिमार

'चिमार'
ही गाठ शब्दाला आलेली (अस एक मत)
व्यक्त करण्याकरता तिलाच पुढे धरा
व्याकरणात ती बसत नाही
कुठेतरी बसावा असेही नाही
एखादे चिंब भारले पण
एखादं फळासारखं दुःख
ह्यांच्या तळव्यावर ठेवण्यास उत्सुक आहे
बिया कोया पाने फुटणारी मुळे
झारी धरणारे हात
गंजलेले पण सर्वव्यापी
ह्यांचया कुळातील
कदाचित
पण माहीत नाही!

'चिमार' ही परंपरा आहे
आत्मसात करून
स्वतः रंग होऊन
ओतून घेण्यास आसुसण्याची
कदाचित
पण तेही मला नक्की माहीत नाही